×
تعدادصفحه 8
را بگيرم"؟ در اين هنگام بهترين توصيه اين است كه به او بگوييد: "خيلي تقلا نكن" و يا ، "سعي كن راحت و آرام باشي ، به خودت اصلاً فشار نياور و عضلات دست و صورت خودت را سفت نكن" . يكي از والدين اين مسئله را با گره كردن مشت خود و فشار دادن آن و سپس باز كردن تدريجي و آهسته مشت خود و رها كردن انگشتان ( حالت آرام ) ، در حالي كه صدايي از دهانش ( مثل اف يا آه ه ) خارج مي شد نشان مي داد . شما هم مي توانيد دو طريق مختلف در صحبت كردن را به كودكتان نشان دهيد. 1- با زحمت و تقلا صحبت كردن كه اضطراب فرد را افزايش مي دهد و اختلال كلام را بيشتر مي نمايد و 2- خيلي راحت و نرم و روان و آسان حرف زدن و صداها و كلمات را ادا كردن .
بايد به كودك بقبولانيد كه اگر چه او نياز دارد كه صداها يا كلمات را تكرار كند ، بهتر است خيلي راحت و آرام اين كار را انجام دهد و به خودش فشار نياورد. چرا كه همين تقلا كردن هاست كه نارواني او را بدتر مي كند. اگر كودك بگويد كه من نمي توانم جور ديگري صحبت كنم ، فرصت لازم را به او بدهيد تا راه آسان و راحت صحبت كردن را ياد بگيرد. اما مهمتر از همه ي اينها ، به خاطر داشته باشيد كه وقتي كودك نمي تواند و يا نمي خواهد مطابق توصيه هاي شما عمل كند، ناراحت و برانگيخته نشويد.
به كودك خود نگوييد كه چطور لكنت نداشته باشد . توصيه هايي از قبيل : " يك نفس عميق بكش" ، "قبل از صحبت كردن اول فكر كن ببين چه مي خواهي بگويي" و يا "آهسته حرف بزن" و... مشكل كودك را لااقل از سه جهت بيشتر مي كند: اول اين كه اين فكر به كودك القا مي شود كه اگر او كارها را درست انجام مي داد ، ديگر لكنت نداشت ؛ ثانياً اين توصيه ها سبب مي شود كه كودك به دليل آنكه نتوانسته است آنها را به خوبي به كار ببندد احساس گناه نمايد ؛ و بالاخره اين قبيل رهنمودها غالباً موجب به وجود آمدن رفتارهاي زايد و اضافي در كودك شده ، نه تنها باعث ناراحتي و پريشاني خاطر او و مخاطبانش مي گردد، بلكه عامل مهمي براي بيشتر به تأخير افتادن رواني كلام او مي
برچسب های مهم
