×
تعدادصفحه 31
«مقدمه»
زندگي آتشگهي ديرينه پابرجاست
گر بيفروزيش
رقص شعله اش از هر کران پيداست
ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست
« نماز به تو آتش ، اي بزرگترين آفريد : آهورا مزدا و سزاوار ستايش »[1]
گرد زمان و تاراج و چپاول ، افکار و ديدگان و دلهايمان را پوشانده و مات و مبهوت چشم به زبانه هاي فروزان و گرمابخشي دوخته ايم که در آيينه چشمانمان
انعکاس يافته. بي اختيار دستها دراز مي کنيم و بالاي سرش قرار مي دهيم و از آرامش حاصل از گرما و حرارتي که زير پوستمان دويده آيينه چشمانمان بسته مي شود.
[1]- خرده اوستا – آتش نيايش
برچسب های مهم
