×
یکی از اهداف اصلی فلسفهی اجتماعی هگل، آشتیدادن معاصرانش با جهان اجتماعی مدرن میباشد.
هگل به دنبال آن است تا انسانهای قرن نوزدهم را توانا کند تا بر بیگانگی با نهادهای اصلی اجتماعی همچون: خانواده، جامعهی مدنی و دولت، فائق آیند و دوباره به «خانه» بازگردند. از سوی دیگر در جهان مدرن، تقابل ارادهی عام و ارادهی خاص، ارادهی عینی و ارادهی ذهنی، برآیندی است که در واقعیت بیرونی باید از آن عبور کرد و آشتی (versöhnung) را میان آنها برقرار کرد. این کاری است که دولتها باید انجام دهند. دولتها باید با آزادگذاشتن افراد از اعمالی که به ارادهی خود انجام میدهند، برای تحقق ذات خویش بهره بگیرند. درواقع از نظر هگل، دولت، گوهر فرد است. ارادهی عام باید همراه با پسوپیشرفتنهای ارادههای فردی و همراه با الزامهای نوعی از آزادی که در اصل خود نامتناهی است، تحقق یابد و با همهی اینها به آشتی برسد. (هگل، 1378) تنها پس از این آشتی و تحقق آزادی است که آگاهیِ حقیقی مجال رشد در جامعه را مییابد.
